"Allereerst vraag ik dat er voor alle mensen gebeden wordt... smeekbeden, voorbeden, dankgebeden..."

“Werkzaam in een klein veldhospitaal in Afrika, moest ik iedere twee weken een keer met de fiets door de wildernis om in een naburige stad voorraden te halen. Het was een reis van twee dagen, waarbij ik halverwege een overnachtingsplaats had. Op een van deze reizen kwam ik in de stad. Ik zou er die dag geld van de bank halen, en medicijnen en wat andere goederen kopen. Daarna zou ik terugreizen.

Terwijl ik aankwam, zag ik twee mannen aan het vechten. Een van hen was flink verwond geraakt en werd achtergelaten. Ik verzorgde zijn verwondingen en ik getuigde daarbij van de Heer Jezus Christus. Na mijn inkopen reisde ik terug, overnachtte halverwege en arriveerde zonder problemen. Twee weken later herhaalde ik de reis weer.

Bij aankomst in de stad werd ik benaderd door de jongeman die ik had behandeld. Hij vertelde me dat hij wist dat ik de vorige keer geld en medicijnen bij me had. Hij zei: ‘Een paar vrienden en ik hebben je gevolgd, wetende dat je ergens zou overnachten. We waren van plan je te vermoorden en er met het geld en de drugs vandoor te gaan. Maar net toen we je wilden overvallen, zagen we dat je werd omgeven door 26 gewapende wachten’.

Ik begon te lachen en zei dat ik beslist helemaal alleen was geweest op mijn kampeerplekje in de wildernis. Maar de jongeman hield voet bij stuk en zei: ‘Nee meneer, ik was niet de enige die de wachten zag. Mijn vijf vrienden zagen hen ook en wij hebben ze allemaal geteld. Het was vanwege hen dat we bang werden en je alleen lieten’.”

Op dit punt van zijn toespraak sprong een man in de bijeenkomst op en onderbrak de zendeling. De man vroeg hem of hij precies de dag kon vertellen waarop dat allemaal was gebeurd. De zendeling kon zich de datum herinneren en de man die hem had onderbroken, vertelde:

“Tijdens de nacht van jouw belevenis in Afrika was het hier morgen en ik was me aan het voorbereiden op een partijtje golf. Toen ik bijna op het punt stond de laatste slag op de green te maken, voelde ik een drang in me opkomen voor jouw te bidden. In feite drong de Heer er zo sterk bij me op aan, dat ik nog andere mannen opbelde om naar de kerk te komen en daar voor jou te bidden. Zouden al die mannen die toen samen met mij voor jouw baden, willen opstaan?”

De mannen die elkaar die dag hadden getroffen, stonden op. De zendeling keek niet wie het waren geweest - hij was te zeer in beslag genomen om te weten hoeveel het er waren geweest.

Het waren er 26.

Dit verhaal is een ongelooflijk voorbeeld van hoe de Geest van de Heer op mysterieuze wijze beweegt. Als je ooit tot zoiets wordt aangepord, doe er dan iets mee. Niemand zal ooit pijn lijden door gebed, behalve dan de poorten van de hel.

Je mag dit verhaal doorgeven als zoveel mensen je maar kent. Als we dit allemaal serieus nemen, zal we de wereld zich ooit weer naar Christus toekeren. Kijk ook eens wat direct volgt op het tekst uit 1 Timotheüs 2:1.